Tja, belofte maakt schuld. Mich heeft mij willen wijsmaken dat mijn tandartsblogjes gemist worden.. en tja, aangezien jullie al drie tandartsbezoekjes achterliggen… beloof ik niet dat dit een korte blog wordt.
Bezoekje 1 dan maar.
Dat was alweer zo’n drie weken geleden. Dat was wortelkanaalbehandeling deel 2. De noodvulling weer van de kies af, de kies nog eens goed uitraggen en vijlen (wat erg dom voelt) en daarna alles definitief afsluiten. Dat laatste kostte in verhouding nog het meeste tijd. Er kon namelijk niet zomaar even een vulling op de kies. Aangezien een deel van de kies al afgebrokkeld was moest de vulling ook een deel van de kies restaureren, zodat het er weer als een normale kies kwam uit te zien.
Die vormgeven duurde lang, keer op keer dichtbijten, knarsen en al gaat vervelen, maar het was het wel waard. Er staat weer een ‘volwaardige’ kies op die plek en dat ziet er toch een stuk beter uit.
Nou, gauw over naar bezoekje 2.
Bezoekje twee was gisteren. Ik heb gisteren bij Janneke in de stoel gezeten. Omdat Martin nu het meest dringende werk aan de onderkaak wel gedaan had zou hij overgaan naar de bovenkaak… maar die was nog niet schoongemaakt. Dus… een afspraak bij Janneke om in principe de linkerkant van de bovenkaak te ontdoen van tandsteen en al. Maar, gisteren was ik uitzonderlijk stoer. Na overleg met Janneke heeft ze beide zijkanten van mijn bovenkaak verdoofd en tot aan het tandvlees schoongemaakt. Ook mijn tanden zijn gedaan, maar daar was bijna geen aanslag. En, echt waar, ik was uitzonderlijk stoer. Geen traan gelaten en zelfs een compliment van Janneke rijker stapte ik weer naar buiten. In Groningen nog een goede elektrische tandenborstel aangeschaft, vooral omdat ik bovenaan achter twee kiezen heb die met een gewone handtandenborstel slecht schoon te houden zijn. En ach, elke tandarts is fan van elektrisch poetsen toch? 
Terug thuis kreeg ik enkel een beetje pijn aan de eerder ontstoken wond onder. Daar was een botfragmentje uitgekomen afgelopen weekend en voor de zekerheid had Janneke de wond nog even goed bekeken… Het gevoelige tandvlees boven trok gelukkig snel weg.
Als laatste dan, bezoekje 3, vandaag.
Bezoekje aan Martin en Chris weer. Vandaag zou het begin van gemakkelijk zijn. Geen enge behandelingen meer, maar simpele vullingen.. misschien een diepe, maar simpel.
Ahum. Het woordje zou al opgemerkt?
Redelijk relaxt, zeker voor mijn doen, zat ik in de stoel, net besloten dat vandaag mijn linker hoektand boven en eerste kies daarachter aan de beurt waren. Die kies verkleurd en van de hoektand was een stukje afgebroken door de glazuuraantasting. Ook zat er een klein gaatje in.
Martin vermoedde dat het al dood was, maar voor de zekerheid testte hij toch nog even. En toen.. ‘Ehm, Marja? Die tand ziet er heel slecht uit van achteren. We gaan je een beetje verdoven en dan zal ik hem openmaken, het zal wel een diepe vulling worden.’
Nou ja, oke.. een diepe vulling. Het zal wel. Twee kleine verdovingsspuitjes en eerlijk is eerlijk, van het boren voelde ik niks.
Maar toen kwam het… ‘Marja? Die tand is van binnen helemaal weggerot en dood… We moeten een wortelkanaalbehandeling doen…’
Help! Stress!! Nee, niet weer, iets makkelijks zou het zijn…. Martin keek me bijna schuldig aan. Dat kan ik niet hebben hoor. Helaas, daar waren de tranen weer. Stress-tranen/schrik-tranen..
Na geruststelling van Martin ‘deze tand is doder dan de kies, je voelt echt niks in die tand en als het toch zo is verdoof ik meteen bij’ dan maar aan de slag. Naja.. een hele lange behandeling later was er een probleem. Mijn tandvlees was vreselijk gevoelig, waardoor ik bij elke beweging in de tand wel pijn had. Dat gevoelige tandvlees had nog een probleem: het bloedde enorm.
Uiteindelijk besloot Martin dat hij op die manier niet kon gaan vullen, omdat er daarvoor nog een bandje om de tand moest. Dus.. nog een verdoving.. maar een pijnlijke: in het geïrriteerde tandvlees en in mijn gehemelte. Die laatste prik doet echt zeer.
De verdoving hielp wel.. maar het bloeden wilde niet ophouden. Martin en Chris zijn ruim een kwartier [meer dan 5 radioliedjes (A)] aan het deppen geweest met wattenpolletjes. Tja, daar lig je dan. Je schuldig te voelen voor bloedend tandvlees, dat je niet kunt verhelpen, maar dat het hele schema in de war schopt. Terwijl Martin bleef deppen belde Chris in zijn ‘beste’ Engels een patiënt af, omdat ze een half uur gingen uitlopen. Arme meneer in de gang die al zat te wachten. Mja, bloeden houdt niet op door stressen he? En zeker niet als de tandarts nog even gaat porren als het bloeden bijna helemaal is opgehouden. XD
Uiteindelijk is het vullen dan ook gelukt. Voordeel is dat ik nu een hoektand zonder afgebroken hoekje heb. Van dichtbij is er wat kleurverschil, maar goed, van verderaf ziet het er beter uit.
En tja.. ondanks mijn voornemens moet ik nu toch weer vrij snel aan een nieuwe afspraak geloven. Nu ja, kan ik mijn angsten in ieder geval niet door lang wachten laten groeien.
Zo, speciaal voor Mich dan een tandartsblogje. Een speciaal detail voor Mich volgt nog wel eens in een MSN-gesprekje 
Wie net als Sabine mijn knappe tandarts en handsome assistent wel eens wil zien: klikje! Het zijn de heren rechtsachteraan de groepsfoto, in de lichte shirts. Of even naar beneden scrollen
En nu ga ik dan eindelijk naar mijn nieuwe Ten Tenors DVD kijken!
Speciaal voor hen die de Ten Tenors niet kennen: de videoclip van het titelnummer van deze DVD. (en ga je schamen. The Ten Tenors: 10 Australische mannen met prachtige stemmen [en sommige ook nog zeeeeer fijn om naar te kijken]
maar ach, daar had ik iedereen al mee lastig gevallen geloof ik 
Wordt vast weer heel gezellig!